كرمانشاه يكی از باستانی‌ترين مناطق‌ايران است كه گفته می شود توسط طهمورث ديوبند – پادشاه افسانه‌ای پيشداديان – ساخته شده است. كرمانشاه يكی از باستانی‌ترين شهرهای ايران است و به همين لحاظ از نظر مكان های ديدنی جايگاه ويژه‌ای را در بخش گردشگری كشور دارا است. از طرفی تنوع آب و هوايی و موقعيت جغرافيايی سبب جاذبه های طبيعی اين منطقه شده به گونه‌ای كه مجموع اين جاذبه‌های طبيعی و فرهنگی كرمانشاه را به صورت يكی از کانون‌های مهم گردشگری ايران در آورده است. زبان اهالی كرمانشاه فارسی، كردی و كرمانشاهی است و مذهب آن‌ها شيعه، سنی،‌ يهودی و آسوری است. كرمانشاه يكی از مناطق عشايری ايران محسوب مي‌شود كه نقش مهمی در اقتصاد منطقه ايفا مي‌كنند. در سال های اخير تعداد قابل ملاحظه‌ای از عشاير به زندگی يك جانشينی و كشاورزی اشتغال ورزيده اند كه در شهرها و به‌خصوص روستاها اسكان يافته اند. ايل كلهر و سنجابی از جمله ايل های مشهور كرمانشاه به شمار‌مي‌آيند. عشاير منطقه كرمانشاه به 6 دسته (ايل) كلهر، سنجابی، قلخانی، زنگنه، ذوله و زردلان (بالوند) تقسيم می شوند. بيش‌تر طوايف ايل سنجابی در ماهيدشت و دهستان سنجابی اسكان يافته اند و به كشاورزی می پردازند ناحيه ييلاق ايل سنجابی شاه‌كوه و رودخانه قره سو است كه تا روانسر ادامه می يابد. قشلاق اين ايل ناحيه ای وسيع از قصر شيرين تا نزديكی خانقين، قزل رباط و نفت شهر است. مردم ايل كلهر زمستان را در خانه های روستايی و تابستان را در مراتع سرسبز و خرم پيرامون روستاهای خود زير سياه چادر (كولا) به سر می برند.
اشتغال عمده عشاير كرمانشاه دام‌داری و كشاورزی است و در كنار آن بافت گليم، فرش، سياه چادر، چيغ جوراب، دستكش و شال پشمی رواج دارد كه توليدات شان را در شهرهای منطقه به خصوص كرمانشاه عرضه می نمايند. عشاير كرمانشاه با داشتن بيش از يك ميليون راس دام قسمتی از نيازهای استان و ساير مناطق را تامين می كنند. اساس اقتصاد كرمانشاه بر كشاورزی، دام‌داری و صنايع استوارشده است. كرمانشاه از ديرباز به دليل موقعيت جغرافيايی خاص و نياز اهالی به لوازم و مواد اوليه زيستی مركز صنايع دستی بوده است و در بين مردم بومی، افرادی مستعد و ماهر در هر رشته پرورش يافته اند. انواع قالی و قاليچه، گليم بافی، گيوه دوزی، چيغ بافی، وسايل و لوازم چوبی، قلم‌زنی، نقره كاری، مسگری، زرگری، چرم سازی،‌ نمد مالی كوزه گری، و فلز كاری در محدوده شهرستان از رواج و رونق ديرينه برخوردار بوده و توليدات آن ها بيش‌تر به ساير نقاط ايران و خارج صادر می‌شود.

مکان های دیدنی و تاریخی


كرمانشاه يكی از باستانی ترين مناطق ايران است و به همين لحاظ از نظر مكان های ديدنی جايگاه ويژه‌ای را در بخش گردشگری كشور دارا است. از طرفی تنوع آب و هوايی و موقعيت جغرافيايی سبب جاذبه های طبيعی اين منطقه شده به گونه ای كه مجموع اين جاذبه های طبيعی و فرهنگی شهر كرمانشاه و استان را به صورت يكی از کانون های مهم گردشگری ايران در آورده است.
جاذبه های طبيعی اين منطقه را:
سراب طاق وسان : شمال كرمانشاه
سراب قنبر : جنوب كرمانشاه
سراب نيلوفر : 30 كيلومتری شمال باختر كرمانشاه
سراب های خفر : كيلومتر 18 جاده كرمانشاه – سنندج
سراب ياوری : جاده كرمانشاه – روانسر
غارآسنگران : 22 كيلومتری جاده كرمانشاه – سنندج
غار پراو : شمال كرمانشاه
غار تايله نو : بدره – كوه يرزرد
غار جوجو : ارتفاعات پراو
غار رتيل : مسير كرمانشاه به كرند
غار كليسا : ارتفاعات كرمانشاه
غار مرشكا : ارتفاعات كرمانشاه
غار ميراوی : ارتفاعات كرمانشاه
غار نوروزخان : ارتفاعات كرمانشاه تشكيل مي‌دهند.
هم چنين بناهاي تاريخي و مكان هاي باستاني اين شهرستان را:
تكيه معاون الملك : كرمانشاه
پل ماهيدشت : جاده كرمانشاه – قصر شيرين
قلعه شاهين : 18 كيلومتری جاده كرمانشاه – قصر شيرين
قلعه خاموش : مسير كرمانشاه – ريجاب
قلعه گه : مسير جاده كرمانشاه
كاروانسرای ماهيدشت : ماهيدشت
مسجد جامع : كرمانشاه
مسجد حاج شهبازخان : كرمانشاه
مسجد دولت‌شاه : كرمانشاه
مسجد شاهزاده : كرمانشاه
مسجد عمادالدوله : كرمانشاه
مسجد فيض آباد : كرمانشاه
مسجد معتمد : كرمانشاه تشكيل مي‌دهند.  


صنايع و معادن


صنايع در اين شهرستان هم همانند ديگر شهرستان ها به دو دسته صنايع كارخانه ای و صنايع دستی تقسيم می شود كه انواع فرآورده‌های نفتی، قند و شكر، صنايع غذايی جزو صنايع كارخانه‌ای و انواع قالی و قاليچه، گليم بافی، گيوه دوزی، كارهای ظريف دستی و كوزه گری از جمله صنايع‌ستی شهرستان به شمار می‌آيد. مهم ترين آن ها عبارتند از: الف ـ كارخانه‌هايي كه سرمايه‌گذاری آن‌ها دولتی است. مانند:1ـ سيمان باختر، 2ـ قند بيستون واقع در 32 كيلومتری راه كرمانشاه ـ همدان، 3ـ پالايشگاه كرمانشاه، 4ـ نيروگاه برق گازی، 5ـ شركت سيم و كابل باختر، 6ـ كارخانه شير پاستوريزه، 7 ـ پشم بافی كشمير، 8ـ نوشابه سازی زمزم. ب‌ـ‌ كارخانه و كارگاه‌ هايی كه با سرمايه گذاری بخش خصوصی داير گرديده كه مهم ترين آن ها كارخانه های آرد سازی، شركت های توليد دانه (خوارك دام و طيور)، كارخانه های بيسكويت سازی، الكل صنعتی و طبی، رنگ سازی، وسايل توزين، ريخته گری و كارخانه گونی بافی هستند.
معادن شهرستان كرمانشاه بسيار غنی بودهو مهم ترين آن ها را
1ـ سنگ مرمريت در بخش های دينور، فيروز‌آباد، مركزی و هرسين
2ـ سنگ لاشه و مالون در حومه كرمانشاه
3ـ سنگ چينی
4ـ سنگ لاشه آهكی درحومه كرمانشاه شامل مي شود. 


کشاورزی و دام داری


كرمانشاه با توجه به شرايط مناسب طبيعی (تنوع طبيعت و در پی آن تنوع آب و هوايی) و به علت داشتن خاك مرغوب، دشت های حاصل‌خيز، رودخانه‌ها و سراب‌های پر آب و دايمی يكی از قطب های كشاورزی ايران است. محصولات کشاورزی کرمانشاه عبارتنداز: گندم، جو، بنشن، تره بار، گياهان علوفه ای، بادام، گردو، زردآلو،‌ انگور، و دانه های روغنی. به طور كلی‌بالغ بر 218284 هكتار زمين مزروعی و بالغ بر 5054 هكتار باغ در سطح اين شهرستان وجود دارد. به علت وجود مراتع سر سبز منطقه و عشاير كوچ رو، دام‌داری نيز از رونق خاصی برخوردار است. دام‌داری و دام‌پروری نيز از جمله فعاليت های اقتصادی بسيار مهم شهرستان كرمانشاه محسوب می شود. پرورش طيور و پرورش زنبور عسل دراين منطقه رواج و رونق بسيار دارد. به دليل رونق اقتصادی در بخش های كشاورزی، صنايع، دام‌داری و صنايع دستی و نيز به جهت موقعيت ارتباطی كرمانشاه در كشور، اين شهرستان مركز ثقل مبادلات داخلی به ويژه با استان های هم جوار محسوب می‌شود. به همين جهت در زمينه صادرات به ويژه غلات قالی، گليم، پوست، پشم، روغن حيوانی، گيوه و بعضی كالاهای صنعتی مانند سيمان و نفت تصفيه شده نقش مهمی را ايفا می كند. 


مشخصات جغرافيايي


شهرستان كرمانشاه از شمال باختری به شهرستان سنندج، از باختر به شهرستان های پاوه و اسلام آباد غرب، از جنوب به شهرستان شيروان و چرداول، از خاور به شهرستان های اسدآباد و كنگاور و از شمال خاوری به شهرستان سنقر محدود می‌شود. مركز استان كرمانشاه، در 47 درجه و 4 دقيقه درازای جغرافيايی و 34 درجه و 16 دقيقه پهنای جغرافيايی قرار دارد. اين شهرستان با قرار گرفتن در 6 كيلومتری جنوب رودخانه قره سو و دامنه كوه سفيد و طرفين دره سراب، دارای 1410 متر بلندی از سطح دريا است. شهر كرمانشاه بر جلگه ای در شمال و جنوب رود قره سو برافراشته شده است. اين رود از سراب روانسر سرچشمه گرفته و پس از آبياری مسير خود، با گذشتن از ميان شهر كرمانشاه در نزديكی فرامان به رود گاماسياب می پيوندد. آب و هوای كرمانشاه در زمستان كاملا سرد و در تابستان به شدت گرم می شود، اما شب های آن به علت وزش دايمی نسيم شمالی خنك و فرحبخش است. بر اساس سرشماری سال 1375 كرمانشاه، 692986 نفر جمعيت داشته است. مسيرهاي دسترسي به اين منطقه عبارت اند از:
- راه اصلی كرمانشاه – همدان به سوی شمال خاوری به درازای 189 كيلومتر. از 25 كيلومتری همين راه، راهی به سوی جنوب خاوری تا خرم آباد كشيده شده است.
- راه اصلی كرمانشاه – سنندج به سوی شمال به درازای 136
- راه اصلی كرمانشاه – اسلام آباد غرب به سوی جنوب باختری به درازای 65 كيلومتر. از اسلام آباد سه راهی ای كشيده شده است كه كرمانشاه را به قصر شيرين،‌ ايلام و انديمشك متصل می كند. 

 

وجه تسميه و پيشينه تاريخي


كرمانشاه يكی از باستانی‌ترين شهرهای‌ايران است كه گفته می شود توسط طهمورث ديوبند – پادشاه افسانه‌ای پيشداديان – ساخته شده است. برخی از مورخين بنای آن را به بهرام پادشاه ساسانی نسبت می‌دهند. كرمانشاه در زمان قباد اول و انوشيروان ساسانی به اوج عظمت خود رسيد.کرمانشاه در دوره‌هاي گوناگون تاريخی مورد توجه حکومت‌های وقت بوده است، چنان که نادرشاه به منظور آمادگی در مقابل تجاوز عثمانی ها به اين شهر توجهی خاص مبذول داشت. هم‌چنين پادشاهان صفويه نيز برای جلوگيری از تجاوز احتمالی امپراطوی عثمانی، اين شهر را مورد توجه قرار دادند. يکی از حاکمان کرمانشاه در دوره قاجاريه امام قلی ميرزا است که از طرف ناصر الدين شاه به سرحدادی كرمانشاه منصوب شد و مدت 25 سال در اين شهر حكومت كرد، و در همين دوره بناهايی را احداث و به يادگار گذاشت. كرمانشاه به جهت داشتن اراضی وسيع زراعتی يك شهر كشاورزی، از نظر دارا بودن پالايشگاه نفت و كارخانه های متعدد يك شهر صنعتی و به علت دارا بودن آثار متعدد باستانی در بيستون و طاق بستان يك شهر توريستی محسوب می شود. اين شهر در اقتصاد كشور نقش ممتازی دارد. 
 

+ نوشته شده توسط ایرانگردی-گردشگری-تور-سفر-توریسم-ایران در یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386 و ساعت 11:33 |